The old man and the sea

Ik proef het zout al voordat ik het blauw zie. Op het parkeerplaatsje, dat speciaal voor toeristen is aangelegd, vlak naast het kerkje, laat ik zonder nadenken mijn broek zakken en stap ik in mijn ‘Protect the core’ surfshort van Bodyglove. Gek eigenlijk, in Nederland zou ik dat nooit doen, op een willekeurige parkeerplaats in mijn blote gat gaan staan om een zwembroek aan te trekken. Hier doe ik dat wel, de schaamte voorbij. Ik ben thuis.

Met ontblote borst, barrevoets en met een bodyboard onder mijn arm slenter ik de licht stijgende Rue des Avocettes op. Langs een appartementencomplexje in aanbouw, langs de oude biocoop (zonder S inderdaad) waar de laatste ‘Arry Pottèr’ draait en langs het bric- à-brac winkeltje van Juliette. Ze wuift naar me en ik wuif terug. We hebben elkaar nog nooit gesproken maar kennen elkaar. Zoals in dit best bewaarde stukje ongerept Frankrijk iedereen iedereen kent.

Aan het eind van het straatje, bij het kleine supermarktje, sla ik rechtsaf. Ik werp nog even een blik over de dagelijkse brocantemarkt aan de overkant en vervolg mijn weg over de Rue de L’Océan, met aan weerskanten de mij zo bekende restaurantjes, boetiekjes en de beste ijssalon van Les Landes. Vanaf deze plek kan ik de duinen zien, met daarachter al een streep Atlantische Oceaan. En ook de wapperende rode vlag, ten teken dat er niet gezwommen mag worden. Een verbod dat voor mij niet geldt. 

De Rue de L’Océan eindigt abrupt aan de rand van het duin. Vanaf daar leidt een houten plankier omhoog de duinen in. Ik ren de laatste meters en krijg dan de klap van de wind in mijn gezicht. Genieten. Op de plek waar gezwommen mag worden, een gebiedje van nauwelijks 20 meter breed, afgezet met blauwe vlaggen, zo’n halve kilometer meer naar het noorden, is het strand enorm druk. Raar gedoe. Loop je recht het duin af dan is het strand leeg. En de zee net zo blauw, wild en onberekenbaar als waar dan ook. Mijn plek. De plek waar ik de Nederlandse Mark van me afschud en waar ik Watermark word. De oude man is terug bij de zee. 

Zonder nadenken duik ik de golven in en voel hoe de onderstroom me direct te pakken heeft. Geen paniek, ik kan zwemmen en boarden. Beter dan die opgepompte Franse David Hasselhoffs die vanuit hun tennis-umpirestoel verveeld over het strand turen. Al gauw hebben ze me in de gaten, stappen in hun Lada Niva (geweldige wagen trouwens) en komen mijn kant opgescheurd. Een mannetje met korte beentjes springt uit de achterklep en blaast driftig op een fluitje terwijl hij met zijn armpjes zwaait. Ik zwaai vriendelijk terug en vervolg mijn gevecht met de golven. 

Kom me maar halen, denk ik. Maar daar heeft hij duidelijk niet veel zin in. Pas als ik na een half uur spelen met de branding weer aan land kom dendert het mannetje in zijn Niva weer op me toe. Ik begrijp precies wat hij me wil vertellen, maar laat me niet imponeren. Ik heb namelijk verzonnen dat er een wet is die zegt dat ieder mens het recht heeft om waar ook ter wereld de zee in te springen. Plaatselijke, regionale of landelijke verboden druisen in tegen elk internationaal recht. Leg dat maar eens uit in het Frans en dat doe ik ook. Want op dit verhaal heb ik twee weken geoefend.

Het mannetje kijkt me wat verdwaasd aan en druipt dan af. Hij rijdt terug naar zijn vriendjes, vertelt kennelijk mijn verhaal en haalt vervolgens de blauwe, rode en groene vlaggen uit het zand, legt ze in de Niva en blaast de aftocht. Die middag zullen er, door het ontbreken van strandwachten, drie wat minder zeewaardige strandgangers hun laatste onfortuinlijke duik in de oceaan maken en het tijdelijke voor het eeuwige verruilen. Maar niet ik. Zou ook wel een beetje gek zijn, een kwal die in de zee verdrinkt.