Duurzaam gebakken vislucht

Tegenovergesteld.nl biedt mij een geweldig platform om mijn tegendraadse politiek incorrecte meningen en gedachten te ventileren. Ik weet niet of mijn blogmaatje Frank dat voor ogen had toen hij op een regenachtige dag besloot tegenovergesteld.nl te claimen. Maar zolang hij mijn posts niet verwijderd (hij blijft toch de postmaster) trek ik graag van leer tegen alles waar ik een net even een andere mening over heb dan de gemiddelde goedgemutste en goedgelovige Nederlander. Zoals ook nu weer. Ik moet even wat kwijt over duurzaam gevangen vis….

Ik ben een echte lekkerbek als het om vis eten gaat. Vooral omdat ik vis graag laat zwemmen. Een mooi excuus om overmatig aan de Merlot te zitten. Maar ik spoel niet zo maar elke geschubde zeebewoner naar binnen. Het liefst eet ik vrije uitloop vissen of scharrelvissen. En dat kan tegenwoordig kennelijk. Want ik lees steeds vaker prachtige verhalen over duurzaam gevangen visjes. Maar volgens mij zit daar een luchtje aan...

Duurzaam gevangen vis. Denk daar maar eens even een paar seconden over na. Volgens mij kan dat helemaal niet. In mijn beleving is dat net zo verneukeratief als ‘baardwekend recinit’, ‘boordevol probiotica en anti-oxidanten’ of ‘pakt vrije radicalen aan’. Het klinkt allemaal aannemelijk en spannend, maar het gaat natuurlijk helemaal nergens over. Want hoe stel je je dat voor, duurzaam gevangen vis?

Speelde de visser eerst een paar dagen gezellig met de vis en duurde het daardoor best lang voordat je scholletje uiteindelijk uit eigen beweging het water uit kwam springen, rechtstreeks in de armen van zijn toekomstige moordenaar? Of werd je haring met heel veel liefde uit de Noordzee gelepeld met een met bont gevoerd netje? Of mooier nog, peddelden diervriendelijke eskimo’s in hun kajakjes jarenlang achter je sushi aan waarna ze hem pas vingen toen hij door ouderdom was gestorven? Laat je niet bedotten. Vis wordt nooit duurzaam gevangen.

Vis wordt nog steeds overal waar vis zwemt uit zee geroofd door ruwe zeebonken die met hun dieselslurpende trailers de wereldzeeën vervuilen. Die hun Javaanse jongenspeukies, etensresten, bijvangst, condooms, poep en pies zonder nadenken in de zee dumpen. Die de vis met enorme sleepnetten uit zee takelen, op het dek kwakken en daarna bedelven onder blokken ijs en zout. En dan snel weer de netten te water, want hoe meer gevangen vis, hoe meer boter.

Je denkt toch niet echt dat deze hedendaagse piraten voor elke gevangen vis een visje teruggooien in zee? Of dat ze eenmaal thuis op de fiets naar de afslag gaan om hun gevangen waar te verkopen. Waarna die verkochte vis in huifkarren met paarden ervoor naar de dagelijkse markt wordt gebracht? Waarna jij je vis in een oude krant een middagje op kamertemperatuur laat ademen in plaats van hem nog even in de koelkast te stoppen alvorens je hem gaat consumeren?

Duurzaam gevangen vis is een gebakken luchtterm voor vis die volgens allemaal marginale kul-regeltjes gevangen is. Zonder al te veel bijvangst, binnen het vastgestelde quotum en met zo min mogelijk schadelijke effecten voor het milieu. Bovenstaande toelichting op de visvang-verwerkings-en-opeet-keten illustreert denk ik voldoende dat daarvan geen enkele sprake kan zijn. Je duurzaam gevangen vis in blik of krant is slechter aan zijn einde gekomen dan het gemiddelde ritueel geslachte schaap. En heeft op zijn weg van zee tot maag een aardige aanslag op het milieu gepleegd. Hoezo duur betaald?

Duurzaam is een claim die je nooit volledig waar kunt maken. ‘Duurzamer dan vroeger’  zou nog kunnen. Maar dat staat niet lekker op je verpakking natuurlijk: ‘Duurzamer dan vroeger gevangen vis’. Denken dat de vis op je bord, het huis waarin je woont, de auto die je rijdt of de kleren die je draagt duurzaam zijn, getuigt van een nogal ongezonde oogkleppenmentalitiet. Want hoe je er ook tegenaan kijkt, aan elke vorm van duurzaamheid zit hoe dan ook altijd een gebakken visluchtje.

Maarrrr, ik kan het natuurlijk ook best mis hebben.