Op zoek naar ons soort mensen

Vanavond ga ik de 27,5 miljoen winnen in de Staatsloterij. Net als vorig jaar. Bijzonder is dat toch, dat steeds als de jackpot tot recordhoogte gestegen is, ik degene ben die met de hoofdprijs naar huis gaat. Ik twitter dat ook altijd direct na de trekkingsuitslag. En krijg dan meesmuilende reacties. Het lijkt erop dat niemand gelooft dat ik de afgelopen jaren écht enorm ben binnengelopen dankzij al die superkanjers, megaverdubbelaars, straatprijzen en jackpotten. En dat vind ik best wel vervelend...

Wat zou je doen met een miljoen? Het is een vraag uit een grijs verleden. De hoofdprijzen van de Staatsloterij, de Postcodeloterij en de Lotto lopen tegenwoordig namelijk al gauw op tot meer dan 20 miljoen. En zo’n bedrag geeft natuurlijk net even wat meer mogelijkheden en ruimte dan een schamel miljoentje. Ik kan het weten, omdat ik ondertussen al heel vaak zo’n vette vis heb binnengehaald. Wat ik met al dat geld doe? Ik zoek er vrienden mee. Bemiddelde vrienden, zoals wij. Onnoemlijk rijke vrienden, die net als wij graag in een doorzonbuurt in Arnhem-Zuid wonen, boodschappen doen bij Jumbo en kamperen in Frankrijk. We hebben ze nog niet gevonden.

De eerste keer dat wij 15 miljoen wonnen, schreeuwden we het van de daken. Iedereen mocht weten dat wij voortaan rijk waren. Wat zouden we populair worden. Maar al gauw sloeg de stemming om. Want wat moet je in godsnaam met zoveel geld? We reden al een leuke auto, we woonden eigenlijk best lekker en op vakantie gingen we ook al 4 keer per jaar. Bea Post, die mevrouw die winnaars in de Postcodeloterij begeleidt, raadde ons aan gewoon eens een paar ton stuk te slaan door onzinnige dingen te kopen en naar exotische bestemmingen af te reizen. Dat deden we dus.

We kochten een keukenmachine van een paar duizend euro, maar we prakten ons eten toch liever met een vork. We gingen naar Barbados, maar misten daar de Leclerc. In Lech kregen de kinderen prompt ruzie met ene Amalia en haar vervelende zusjes en toen we de tuin hadden laten omtoveren tot een landschapsarchitecturaal wereldwonder, bleek dat de zon er echt niet vaker door ging schijnen. Kortom, de vraag rees of zoveel geld wel aan mensen zoals wij besteed was?

Van die eerste 15 miljoen maakten we uiteindelijk een schamele € 87.345,- op aan dingen die we eigenlijk niet nodig hadden of die we eigenlijk helemaal niet wilden hebben. Vervolgens ging ruim € 734.000,- op aan verjaardagscadeautjes. Want aankomen met een lullig bosje rozen of een flesje Aldi-wijn was er natuurlijk niet meer bij. Wij waren geliefde verjaardagsgasten in die tijd. Maar het begon wel wat te steken dat opeens iedereen bij ons kwam klagen over tijdelijke cash-flow probleempjes. Was dit het soort vrienden waar wij naar op zoek waren? Nee, niet echt. Maar ons soort mensen is dun gezaaid in Nederland.

Sinds die eerste hoofdprijs, vielen we nog acht keer in de supermegaverdubbelende wijkjackpotten. Maar veel heeft het ons niet gebracht. Nou ja, we hebben ondertussen wel geleerd geld voor onszelf over de balk te smijten. Op Schiphol staat onze Gulfstream, in de haven van Saint Tropez ligt onze Riva en op de oprijlaan van onze Gooische villa staat een Bugatti Veyron. Inderdaad, wij hebben een huis in het Gooi, maar daar komen we liever niet. Het is toch een beetje plat volk daar, niet écht rijk zoals wij. En daar lopen we ook ieder jaar weer tegenaan tijdens de miljonairsfair. We werpen kushandjes naar Charlene de Carvalho-Heineken, maken een lunchafspraak met Frits Goldschmeding, wisselen familienieuwtjes uit met de Fentener van Vlissingentjes en blijven tot in de kleine uurtjes in de bar hangen met de broertjes Blokker. Lachen met die gasten, maar niet echt rijk, zoals wij. Al laten zij het veel breder hangen.

Rijk zijn zoals wij rijk zijn, is uiteindelijk helemaal niet zo leuk, omdat we onze rijkdom met niemand kunnen delen. Ja, we kunnen ‘vrienden’ een tonnetje toestoppen, of een Fiat Panda cadeau doen op verjaardagen, maar veel liever zouden we gewoon met Ruud en Estelle of met Nina en Pieter in onze oude Volvo naar Frankrijk rijden voor twee weekjes stacaravan aan de Bretonse kust. Maar dat doet hun soort mensen dus niet. En dat is dan ook de reden waarom wij ook dit jaar weer niet in de Quote 500 zullen opduiken. Ze herkennen ons gewoon niet als mede-rijken, omdat wij wars zijn van enig uiterlijk vertoon. Maar echt, de Brenninkmeijertjes zijn misschien nog ‘way out of our league’, maar de Dreesmannetjes voelen toch onze hete adem in hun nek. En ik kan je vertellen dat ze daar heel nerveus van worden.

Maar goed, de zoektocht naar gelijkgestemde vrienden duurt dus nog even voort. Misschien dat ik na de trekking van vanavond wat meer krediet krijg. Tot die tijd zal ik het van de daken blijven schreeuwen dat wij op onze rekeningen het equivalent van het BNP van een gemiddelde oliestaat hebben staan. Sultan Qaboos Bin Said is trouwens wél een goede vriend van de familie geworden. Maar nu steekt het ons weer een beetje dat hij ook met die paupers van Oranje omgaat. Het zijn aardige mensen hoor, en net als wij schrijven ze jaarlijks miljoenen euro’s bij op hun rekening, zonder er zelfs maar een lot voor te hoeven kopen. Maar toch hè, het is gewoon niet ons soort mensen.