The Oreo Conspiracy

Na de negerinnentetten van afgelopen week, blijf ik even in de koekhoek hangen. Die van de Oreo Cookies om precies te zijn. Want daar is sinds een aantal jaren iets heel vreemds mee aan de hand. Ze zitten al sinds mensenheugenis in dezelfde, herkenbare blauw-witte verpakkingsdoos, maar in die doos zelf is niets meer wat het was. Stom toevallig stuitte ik op een wereldwijde samenzwering...

Het milieu gaat mij zeer aan het hart. Zo wordt afval bij ons thuis, op last van mijn innig geliefde thuismanager, tot in de finesses gescheiden. Appeltjes hier, plastic zakjes daar, oude kranten in een doos, batterijen in een bakje, stiften in een emmertje en ga zo maar door. Voor elk afvalproduct hebben wij een ingenieuze inzameloplossing bedacht. En het werkt. Want de grijze kliko is na twee weken consumeren leger dan ooit. Maar toch hè, het lijkt wel of we in huize Kamp veel meer afval produceren dan vroeger.

Hoe minder afval je produceert als consument, hoe beter je bezig bent. Daar hoef je niet echt slim voor te zijn om dat te snappen. Je mag er dus van uit gaan dat producenten daar ook rekening mee houden bij het verpakken van hun spulletjes. Dat blijkt in de praktijk echter vies tegen te vallen. Ik merk namelijk dat heel veel producten tegenwoordig juist met veel meer verpakking in het schap liggen dan vroeger. En toen ik eens wat dieper in de materie dook, ontdekte ik de Oreo Conspiracy.

Vroeger was de verpakking van Oreo niet meer dan een grove, bedrukte kartonnen doos met daarin 25 lekkere, dikke koeken. Je scheurde die doos open, gooide jezelf op de bank en dan vrat je jezelf vervolgens een brandend maagzuurzweer aan die dingen. Binnen een half uur waren ze op, dan stampte je de doos plat en die gooide je bij het oud papier. Heerlijke tijd was dat en zo lekker simpel: produceren, verpakken, openrukken, consumeren en recyclen die smakelijke hap.

Maar op een kwade dag, ergens aan het eind van de vorige eeuw, zaten mijn koeken opeens niet meer los in de doos, maar in een open plastic bakje. Dat bakje was onderverdeeld in drie segmenten, waardoor er vanaf die dag nog maar 23 Oreos in mijn doosje pasten. NIEUW, schreeuwde doos, en dus betaalde ik voortaan 25 cent meer voor twee koeken minder. NIEUW... inderdaad; de verpakking, maar niet het product. Gelukkig begreep ik het wel, ik zit namelijk in de reclame.

Maar het werd nog gekker. Na de introductie van de gesegmenteerde plastic koekbak ín de doos, zat er óm die plastic bak op een gegeven moment opeens een zilverkleurige folie verpakking. Je maakte dus de ouderwets kartonnen doos open en dan hield je die schuin zodat de in zilverfolie verpakte plastic bak met koekjes uit de doos kwam glijden. Dan moest je dus het folie openmaken en dan zag je wat je al jaren kende: 21 Oreo’s in een plastic bak. 21? Ja, NIEUW. Een kwartje duurder, weer 2 koeken minder, maar gelukkig wel met extra verpakking.

En toen kreeg de verpakkingsdesigner van Oreo een lumineus idee. Hij bedacht dat er misschien wel mensen waren die zo’n doos koekjes niet in één keer soldaat wensten te maken, dream on sucker. En dus vond hij een manier om mijn favoriete koeksnack nog beter te verpakken en te verstoppen. Ik herken de doos nog steeds uit duizenden, maar dan begint het afpellen. Doos open, schuin houden en vloeken: want er zitten nu opeens drie losse plastic bakjes in de doos met om elk bakje een zakje van zilverfolie met daarin vijf overheerlijke Oreo Cookies. Ik zeg vijf, ja. Drie keer vijf is vijftien koekjes. NIEUW, duurder en zelfs iets kleiner. Want als je er al die lagen verpakking omheen drapeert, dan blijft er voor het product natuurlijk maar bar weinig over.

Denk je dat ik me aanstel? Een beetje misschien. Maar het illustreert wel wat er in verpakkingsland aan de hand is. Rijst in zakjes, die dan samen weer in een pak zitten. Of een barbiepop die met 6.000 elastiekjes en ijzerdraadjes aan zo'n lullig achtergrondje is vastgenageld. IKEA-kastjes waarvan elk ladefrontje z’n eigen kartonnetje heeft, een USB stick in een verpakking zo groot als een ouderwetse Chiquita doos… ik word er helemaal gek van.

Het milieu gaat mij zeer aan het hart. En dus wil ik er graag actief aan meewerken dat de gletsjers weer bevriezen en de pinguïns weer lekker kunnen buikschuiven op Antarctica. Maar dan moet je bij mij niet aankomen met die door Europa opgelegde verpakkingsterreur, die niet alleen schadelijk is voor het milieu, maar vooral voor mijn humeur. Geef me mijn 25 Oreo Cookies terug, NU, of ik voorspel een opstand die de revoltes in Noord-Afrika zal degraderen tot een beetje bekvechten in een kinderdagverblijf. Vanmiddag sta ik met spandoeken op het Croydonplein achter winkelcentrum Kronenburg. Ik verwacht een enorme toeloop!


Naschrift: Net als het woord Negerzoen is Oreo Cookie eigenlijk een discriminerende term. In de VS noemen ze negers (Afro-Americans) die zich als blanken gedragen namelijk een Oreo Cookie. Zwart van buiten, wit van binnen. Zijn er ook witte koekjes met een zwarte vulling? Dan zouden we die waarschijnlijk Cohen Cookies noemen. Maar daarover een andere keer meer.