Leven onder hoogspanning
Maar dan met een korreltje zout
Ik draag al jaren een gruwelijk geheim met me mee. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Ik kan me geen dag heugen dat ik niet gebukt onder dit geheim door het leven ging. Het moet eruit, dat geheim, en dit blog biedt me nu de mogelijkheid. Want niemand leest het. Hou je vast, hier komt het…
Mijn geheim is dat ik al vanaf mijn geboorte onder hoogspanning sta. Letterlijk. Want elektriciteit en ik hebben een zeer vreemde, bijna angstaanjagende band met elkaar. Om te illustreren hoe elektriciteit mijn leven beïnvloedt, me in zijn ban heeft en me de meest simpele dagelijkse dingen welhaast onmogelijk maakt, kan ik volstaan met een aantal onbegrijpelijke voorbeelden.
Zo kan ik mijn iPhone nergens opladen tot meer dan 97% van de batterijsterkte. Vraag ik iemand anders mijn telefoon op te laden, dan vult ie gewoon tot 100%. Je gelooft het niet, maar het is toch echt zo. Of neem nou onze vaatwasser. Die wast de vaat alleen warm af als Marielle hem aanzet. Doe ik het, dan wast ie koud af. Ik lieg het niet, het is al jaren zoals het is.
Maar ook met auto’s heb ik vreemde ervaringen. Op een bepaalde breedtegraad in Frankrijk wil de auto waarmee ik op dat moment rondrijd opeens niet verder meer. Het is me de afgelopen twee jaar overkomen. Dezelfde breedtegraad, andere stad, zelfs een andere auto. Beide keren gebeurde het op de parkeerplaats van een Intermarché. Etrange, n'est-ce pas?
Ik heb nog meer van die onbegrijpelijke elektrisch geladen voorvallen. Als ik de losse aardedraad van een lamp vastpak, sta ik onder 220 Volt. Dat schijnt elektrotechnisch gezien niet te kunnen, maar het gebeurt dus wel. Als ik met de KLM vlieg gaan altijd de detectiepoortjes af, vlieg ik met Air Berlin, dan worden we door de bliksem getroffen en ga ik op de fiets naar Kronenburg, dan valt spontaan de koeling uit in de AH XL.
Ik was de eerste Nederlander ooit, die ruim anderhalf uur ondersteboven in de tweede looping van de Python hing. Stroomstoring. Het leverde me als pleister op de wonde een jaarkaart voor de Efteling op. Op een meer in Oostenrijk hebben we ooit een halve dag rondgedobberd in zo’n elektrisch bootje. De eerste twee kilometer gingen lekker, daarna stopte het elektromotortje ermee en konden wij geen kant meer op.
Nog niet overtuigd? Ik had een HP notebook waarvan de harde schijf, één dag na aankoop, helemaal bomvol zat. En nee, ik had er nog niet mee op pornosites gezeten. Toen ik hem op de kamer van mijn zoon zette was de harde schijf weer helemaal leeg. Liep ik er mee terug naar mijn werkkamer dan zat ie weer vol. No kidding.
Als ik op de knop van de televisie druk, gaat de videorecorder aan, op zolder. Wil ik een programma opnemen op de UPC mediabox, dan gaat het nachtkastje bij de buren trillen. Doe ik het licht op de badkamer aan, dan gaan de straatlantaarns uit. En als ik dit nu teruglees, dan moet je haast wel denken dat ik zwaar gestoord ben. En zo is het maar net!
