Konijn

Ken je dat? Dat mensen op 3 februari tegen je zeggen: “Nog de beste wensen he?” “Mag dat nog wel?” “Jawel toch?”

Ik vind het maar vreemd. Vandaag was ik op de markt. De vismarkt, je weet wel, op het kerkpleintje. Die kleine markt, bij cafe de Kelk. Ik ken de koopman en hij kent mij. Hij heet Rob Visé Ik haal altijd vis bij Rob. Bijna iedere donderdag. Ja, eigenlijk is vrijdag visdag, maar dan is het kleine marktje er niet. En Rob Visé staat niet op de vrijdag- en ook niet op de zaterdagmarkt. Ik denk dat ie dan aan het vissen is.

Vandaag ging ik dus weer even naar de kleine Markt. Het was druk bij de kraam van Rob Visé. Ik moest wel zeven minuten wachten en dat is best lang als je niets staat te doen en het is koud. Terwijl ik daar zo sta bedenk ik me dat het eigenlijk wel raar is dat alle vis op geraspt ijs ligt, terwijl het buiten nog geen 3 graden is. Bij ons thuis in de koelkast is het zelfs nog warmer. Waarom leg je die vis dan op ijs? Is dat wel goed voor het zachte en delicate vlees van de visjes? Ik heb ooit gelezen dat ijskristallen die langzaam in een vaste massa als vlees ontstaan de cellenstructuur aantasten. Dat de celwanden doorklieft raken en het vocht eruit loopt, waardoor het vlees -of in dit geval de vis- droog wordt tijdens het bereiden. Of zou het juist goed zijn? Zou de vis….. “Hé Frank!” Ik schrik op uit mijn overpeinzingen als Rob Visé me roept. “Lang niet gezien jongen, druk geweest?” “Eh, ja. Man man, zo druk” hoor ik mezelf zeggen. “Hé, nog de beste wensen he?” “Mag dat nog wel?” “Jawel toch?” Rob doet wat zoveel mensen doen. Hij zegt iets, vraagt of hij het wel mag zeggen en hij geeft meteen antwoord op zijn eigen vraag. “Ja joh, tuurlijk mag je dat nog zeggen Rob, van mij mag je mij altijd de beste wensen wensen”. Hoor ik mezelf roepen.

Ik heb ineens geen zin meer in vis. Geen idee waarom. Als Rob Visé me vraagt wat het mag zijn antwoord ik: “Nee, ik kwam alleen maar even om je gelukkig nieuwjaar te wensen. We gaan vanavond een hapje eten bij familie en ik dacht, laat ik nog even langs Rob lopen om hem de beste wensen te wensen”.

Ik neem afscheid, draai me om en slenter het hoekje om. Ik gedachten verzonken loop ik café de Kelk in en bestel een espresso en schuif een achtergelaten krant naar me toe. Nippend aan de hete koffie lees ik op pagina 14 van de Volkskrant dat het vandaag Chinees nieuwjaar is. Het jaar van het Konijn is begonnen.

Ik neem me voor om volgende week iemand gelukkig nieuwjaar te wensen.