Ik vind dat iedereen mee moet kunnen doen op de arbeidsmarkt, ongeacht hun verstandelijke capaciteiten, etnische achtergrond en/of handicap. Ik ga daarin nog verder. Ik stimuleer dat zelfs. Geregeld maak ik daarom gebruik van een vergaderruimte bij Droom! Daar worden mensen met een ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ ingezet om een hippe vergadertent te runnen. Ik ontvang er met trots mijn gasten. Het geeft ook niets als de ober die de koffie brengt dat een tikkeltje klungelig doet en kwijlend wat onverstaanbare woorden brabbelt. Ik vind dat aandoenlijk en ontwapenend en dat helpt bij het breken van het ijs in het gesprek met een nieuwe klant waaraan ik zojuist begonnen ben.

Gek word ik er van, al die mensen op Twitter die continu lijstjes delen of retweeten met de meest zinloze onderwerpen. Je kent ze vast wel: 100 manieren om je klant een veer in zijn poeperd te steken, 78 ways tot get fired instantly, de 13 blogs die je moet lezen als je van je homoseksualiteit genezen wilt worden, 44 onmisbare elleboogbeschermertips voor skiërs die geen helm dragen... aaaarrrggghhhh. Hou daar toch eens mee op.

Ik ben me gisteravond helemaal het leplazarus geschrokken. Met dank aan professor Pim van Lommel. Je weet wel, die oud-cardioloog van Ziekenhuis Rijnstate, die zich gestort heeft op bijna-dood-ervaringen (BDE’s) bij zijn patiënten. Zijn boek, ‘Eindeloos Bewustzijn’ is absoluut lezenswaardig. Het zet aan tot diepere beschouwingen, al moet je halverwege even door wat lastige kwantumfysica heen. Maar dan krijg je ook wat: een nieuwe kijk op je leven én op de dood: ís de mens zijn lichaam, of hééft de mens een lichaam?

Ik proef het zout al voordat ik het blauw zie. Op het parkeerplaatsje, dat speciaal voor toeristen is aangelegd, vlak naast het kerkje, laat ik zonder nadenken mijn broek zakken en stap ik in mijn ‘Protect the core’ surfshort van Bodyglove. Gek eigenlijk, in Nederland zou ik dat nooit doen, op een willekeurige parkeerplaats in mijn blote gat gaan staan om een zwembroek aan te trekken. Hier doe ik dat wel, de schaamte voorbij. Ik ben thuis.

Tegenovergesteld.nl biedt mij een geweldig platform om mijn tegendraadse politiek incorrecte meningen en gedachten te ventileren. Ik weet niet of mijn blogmaatje Frank dat voor ogen had toen hij op een regenachtige dag besloot tegenovergesteld.nl te claimen. Maar zolang hij mijn posts niet verwijderd (hij blijft toch de postmaster) trek ik graag van leer tegen alles waar ik een net even een andere mening over heb dan de gemiddelde goedgemutste en goedgelovige Nederlander. Zoals ook nu weer. Ik moet even wat kwijt over duurzaam gevangen vis….

We gaan naar Frankrijk. We gaan zaterdag.

Normaal bereiden we ons goed voor als we op reis gaan. Maanden van te voren bepalen we een exotische, innovatieve en onverwachte bestemming. Iets speciaals, iets nieuws. Vorig jaar nog, gingen we naar Macedonië. Het jaar daarvoor naar Noorwegen en Zweden en het jaar dat daaraan vooraf ging naar Kamchatka, met z'n prachtige kratermeren en wilde beren.

Eindelijk, we hebben onze zomervakantie geboekt. Dat is toch steeds weer een jaarlijks terugkerend last-minute klusje. Wij gaan namelijk zo schofterig vaak op vakantie, dat je soms gewoon vergeet je volgende tripje te boeken. Kom je net bruinverbrand terug uit Lech, moet je al weer gaan nadenken over de voorjaarsvakantie, paasvakantie of meivakantie, Maar goed, we hebben dus geboekt en - NEE - we gaan niet kamperen. Ik heb me het hele jaar uit de naad gewerkt. Dan ga ik toch niet als beloning voor dat buffelen drie weken in een tent zitten? Of erger nog, in een caravan? Op een modderig grasveldje, geteisterd door muggen, schreeuwende aso kinderen en barbecuende Fransen? Kom op zeg…

De afgelopen maand kreeg ik verontrustende mailtjes van over de hele wereld. Vanuit Nederland natuurlijk, maar ook uit Vlaanderen en zelfs Zuid-Afrika. Het blijkt dat tegenovergesteld.nl inmiddels wereldwijd door miljoenen mensen in Nederlandstalige gebieden wordt gespeld. Het is dan ook logisch dat al die trouwe volgers een beetje zenuwachtig worden nu er opeens geen nieuwe posts meer verschijnen op hun favoriete blogsite. “Is Frank niet meer?”, wordt mij gevraagd. Laat ik iedereen geruststellen. Frank is nog wel, maar hij heeft het een beetje druk met dat akelige wielrennen. En omdat ik beloofd heb te wachten met mijn blogs totdat hij weer van zich heeft laten horen, zullen we allemaal even geduld moet hebben. Wil je echter zo snel mogelijk weer kunnen genieten van onze tegenovergestelde meningen, reageer dan op dit bericht. Dat zal hem leren, die Frank.

Vanavond ga ik de 27,5 miljoen winnen in de Staatsloterij. Net als vorig jaar. Bijzonder is dat toch, dat steeds als de jackpot tot recordhoogte gestegen is, ik degene ben die met de hoofdprijs naar huis gaat. Ik twitter dat ook altijd direct na de trekkingsuitslag. En krijg dan meesmuilende reacties. Het lijkt erop dat niemand gelooft dat ik de afgelopen jaren écht enorm ben binnengelopen dankzij al die superkanjers, megaverdubbelaars, straatprijzen en jackpotten. En dat vind ik best wel vervelend...

Na de negerinnentetten van afgelopen week, blijf ik even in de koekhoek hangen. Die van de Oreo Cookies om precies te zijn. Want daar is sinds een aantal jaren iets heel vreemds mee aan de hand. Ze zitten al sinds mensenheugenis in dezelfde, herkenbare blauw-witte verpakkingsdoos, maar in die doos zelf is niets meer wat het was. Stom toevallig stuitte ik op een wereldwijde samenzwering...

Ik draag al jaren een gruwelijk geheim met me mee. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Ik kan me geen dag heugen dat ik niet gebukt onder dit geheim door het leven ging. Het moet eruit, dat geheim, en dit blog biedt me nu de mogelijkheid. Want niemand leest het. Hou je vast, hier komt het…

Beste Frank,

Weet jij wat Buys Zoenen zijn? Waarschijnlijk zul je even moeten nadenken. Laat ik je helpen. Deze lekkernij, per 9 verpakt in een gele doos, bestaat uit licht gezoet eiwitschuim op een wafel, afgedekt met een dunne laag chocolade. “Oooohhhh”, zul je nu roepen: “een Negerzoen!” Of beter nog: Een Negerinnentet, zoals onze zuiderburen zo treffend weten te omschrijven. Pak er maar eens 1 uit de doos en je begrijpt de Vlaming: het is net een klein, bruin tietje. Maar goed, je weet vast ook wel waarom de producent de naam onder hoge druk moest veranderen. De term ‘Negerzoen’ was namelijk discriminerend. Alsof negers niet zoenen. Of negerinnen geen tietjes hebben. Wat is dat toch in Nederland, dat we voor alles wat zo lekker duidelijk is, een belachelijk verwarrend eufemisme in het leven hebben geroepen?

Mooie lijst Mark! Toch wil even een paar puntjes met je doornemen. Even een andere kijk op de zaken. 

Om te beginnen, die ochtendplas. Ik kan me er niet in vinden, het spijt me. Mijn ochtendplas is een werkelijke hel. Een kwelling. Nee, nee, nee. Maak je geen zorgen mijn Pros staat er nog prima bij, dat is het niet.

Het zit zo:

Geluk zit in de kleine dingen, zegt het spreekwoord. En zo is het maar net. Als tussendoortje een kort lijstje met daarop mijn dagelijkse geluksmomentjes. Ben benieuwd naar het kleine geluk van de nog immer groeiende schare lezers van tegenovergesteld.nl. Reageren mag dus.

Terwijl ik mijn roes uitsliep na een avondje eten en drinken met de hockeytrimmers, geveld door Sapporo bier en O’Hahsi sushi, overleed in zijn (en mijn) slaap de Ierse gitarist Gary Moore. Voor de meeste muziekliefhebbers niet echt iets om lang bij stil te staan, maar voor ouwe bluesrockers kennelijk wel. Gary Moore, je weet wel, de man die wereldberoemd werd en zal blijven door dat verschrikkelijke Still got the blues. Je hoort het foute coverbandjes nog wel eens spelen.

Het bandje waar ik The-Night-That-Gary-Died naar ging kijken was er ook zo een. Ik zag ze spelen, sloeg mijn armen over elkaar en ging in gedachten terug naar de tijd dat ikzelf een veelbelovend muzikant was.

Aan het begin van deze eeuw besloten mijn vrouw en ik onze blik eens over de grens te werpen. We waren namelijk driftig op zoek naar een riant koophuis, maar in onze thuisstad Arnhem waren de huizen waar wij onszelf wel oud in zagen worden dermate aan de prijs, dat we onze zoektocht in eigen land al gauw staakten. Duitsland bood gelukkig uitkomst. Vrijstaande villa’s kostten er in die tijd slechts een prikkie en dan had je er ook nog een stukje grond bij met de afmetingen van een uit de kluiten gewassen sportcomplex. Groots een meeslepend wilden wij wonen, en dus vervoegden wij ons bij een makelaar in het pittoreske Elten.

Sinds vanmorgen ben ik de trotse eigenaar van het informatienummer 0900 - Vetzak-Alert  (0900 - 838925 25378). Binnenkort al kun je deze nieuwe, anonieme kliklijn bellen als je ergens op straat een dik iemand een frikandel of broodje bakpao naar binnen ziet werken. Obesitas? Dat lossen we samen wel op!

Ken je dat? Dat mensen op 3 februari tegen je zeggen: “Nog de beste wensen he?” “Mag dat nog wel?” “Jawel toch?”

Ik vind het maar vreemd. Vandaag was ik op de markt. De vismarkt, je weet wel, op het kerkpleintje. Die kleine markt, bij cafe de Kelk. Ik ken de koopman en hij kent mij. Hij heet Rob Visé Ik haal altijd vis bij Rob. Bijna iedere donderdag. Ja, eigenlijk is vrijdag visdag, maar dan is het kleine marktje er niet. En Rob Visé staat niet op de vrijdag- en ook niet op de zaterdagmarkt. Ik denk dat ie dan aan het vissen is.

Op 20 februari 1981 schreef het Gelders Katholiek Bureau voor School en Beroepskeuze een advies voor mijn school- en beroepskeuze. Mijn ouders hadden geen idee welke kant het met mij op zou gaan en ikzelf al evenmin. Ik zat in de hoogste klas van de basisschool; de zesde klas heette dat toen nog.

Beste Frank,

Zoals je weet ben ik in het dagelijks leven tekstschrijver. Zelf noem ik mezelf overigens liever copywriter. Als potentiële opdrachtgevers me vragen wat het verschil is, leg ik altijd uit dat tekstschrijvers graag schrijven en dat copywriters graag gelezen worden. Een wezenlijk verschil, vind ik nog steeds. Het is prêt-à-porter versus Haute Couture. Frans Duijts versus The Beatles. Dacia versus Maserati. En oh ja, voor een copywriter betaal je in de regel ook wat meer per uur. Maar dat moet je maar even voor je houden, oké?